De laatste jaren dacht ik vaak aan hoe 70 jaar worden zou voelen, maar vooral ook aan hoe het zal zijn om het echt te zijn. “Ach dat duurt nog wel even” hield ik mij dan voor. Maar daar onder lag wel het gevoel dat het maar zo ineens voorbij kon zijn. Een onwerkelijk gevoel, dat indruist tegen mijn van kinds af aan vermoede onsterfelijkheid. Geen besef van het begin, noch van het einde. Leven en beleven was en is mijn motto en blijft dat liefst ook zijn, het hoeft niet op te houden, het mag nog heel lang door.
Maar ja, als mijn tijdsbesef vertraagt en mijn
wijsheid in een niet gewilde strijd, wel de troefkaarten dreigt te hebben,
dringt de realiteit zich aan mij ongevraagd op.
Ik werd 68, een geschenk van wie of waar dan ook.
Mijn beste verjaardag die ik mij herinner.
