Toen ik 68 werd

 

De laatste jaren dacht ik vaak aan hoe 70 jaar worden zou voelen, maar vooral ook aan hoe het zal zijn om het echt te zijn. “Ach dat duurt nog wel even” hield ik mij dan voor. Maar daar onder lag wel het gevoel dat het maar zo ineens voorbij kon zijn. Een onwerkelijk gevoel, dat indruist tegen mijn van kinds af aan vermoede onsterfelijkheid. Geen besef van het begin, noch van het einde. Leven en beleven was en is mijn motto en blijft dat liefst ook zijn, het hoeft niet op te houden, het mag nog heel lang door.

Maar ja, als mijn tijdsbesef vertraagt en mijn wijsheid in een niet gewilde strijd, wel de troefkaarten dreigt te hebben, dringt de realiteit zich aan mij ongevraagd op.

Ik werd 68, een geschenk van wie of waar dan ook. Mijn beste verjaardag die ik mij herinner.

Reisverslag verjaardag 2026

Op zaterdag 9 mei vertrok ik heel vroeg in de ochtend vanaf Malta en ariveerde die dag laat in de avond bij mijn dierbare vriend Cees in Gouda. Mijn bedje lag klaar, met kadootjes. Zijn huis versiert met overal blaadjes met informatie over hoe en wat in 1958.

• prijzen van boodschappen toen,
• populaire voornamen van toen,
• wat voor weer was het op 10 mei 1958,
• belangrijke gebeurtenissen in 1958.

Het voelt zo warm om zo onthaald te worden. Ondanks dat ik pas zo laat arriveerde, bleven we samen nog op tot bijna 2:00 uur. En maar kletsen en elkaar ervaren. Prachtige Cees!

De dag daarop was het dan zondag 10 mei. Moederdag, op welke dag ik al zo vaak jarig was. We stonden rond 8 uur al weer op. Er was nog veel te bespreken en te doen. Heerlijke gesprekken met zoveel humor en weer zalige verrassingen. We hebben op de Markt in Gouda van een ontbijtje genoten. Heerlijk zonnetje erbij, we konden niets nog beters bedenken.

Rond het middaguur ben ik naar mijn (klein)kinderen afgereisd. Een heerlijke ervaring. Zo ontspannen en met elkaar verbonden. Samen praten, samen video’s van vakantiemomenten kijken, samen eten, samen spelen, samen wandelen. Samen de volgende keer bedenken.

En de dag erop; het is dan maandag 11 mei, trek ik, na een fijne logeerplek bij mijn jongste dochter om kwart voor zeven ’s morgens de deur achter mij dicht. Weer op weg naar ......

Vanuit de trein naar het vliegveld en met mijn mede passagiertje, keek ik – en wellicht ook dat passagiertje - naar het prachtige Nederlandse, groene, water landschap. Denkend aan Holland suisde ons met treinsnelheid al haar pracht voorbij. In die snelheid verliest het niet haar schoonheid. Mijn beleving van tijd mag dan vertragen, de schoonheid van het landschap is constant.

Nog vóór de volgende dag lig ik weer in mijn eigen bed. Stil en ver van hier, of ver van daar vandaan. Ik weet niet waar. Toen maar in dromenland gaan verzeilen, waarvan ik het “hier” en het “daar” ooit zal weten te begrijpen.

© TrefMij 2026