
De laatste jaren dacht ik vaak aan hoe 70 jaar
worden zou voelen, maar vooral ook aan hoe het zal zijn om het echt te zijn. “Ach
dat duurt nog wel even” hield ik mij dan voor. Maar daar onder lag wel het gevoel
dat het maar zo ineens voorbij kon zijn. Een onwerkelijk gevoel, dat indruist
tegen mijn van kinds af aan vermoede onsterfelijkheid. Geen besef van het
begin, noch van het einde. Leven
en beleven was en is mijn motto en blijft dat liefst ook zijn, het hoeft
niet op te houden, het mag nog heel lang door.
Maar ja, als mijn tijdsbesef vertraagt en mijn
wijsheid in een niet gewilde strijd, wel de troefkaarten dreigt te hebben,
dringt de realiteit zich aan mij ongevraagd op.
Ik werd 68, een geschenk van wie of waar dan ook.
Mijn beste verjaardag die ik mij herinner.